|
سرسام...(3)
کاش جوانها را می فهمیدیم ...
کاش به اندازه ی حرفها ... زبان عمل کار می کرد . کاش کمی هم باور می کردیم که ... این جوانها همه شعور دارند و همه زنده اند ! کاش کمی حرفهای خودمان را باور می کردیم و... می دانستیم که به خودمان نمی توانیم دروغ بگوییم ! کاش می دانستیم که ... نمی توانیم خدا را فریب بدهیم ... و کاش ... به احمق بودن خودمان اعتماد داشتیم !؟ ۱۱فروردین ۸۶ - ارومیه
|+| نوشته شده توسط بوف کور در شنبه یازدهم فروردین 1386 و ساعت 20:8  شعرهای تنهایی...(5)
این آخرین سلامه ...
باورم نمیشه به همین راحتی ! دیروز بود شاید ... آهسته اومدم و آرام کنج دلی رو میخواستم و ... حالا بی دلتر و خسته تر و ... خواب . آب ... و...دقت کنید اینجا کسی جان می کند... بگذارید آرام برود ... درد دارد تا اعماقش نفوذ می کند ... بگذارید در غربت روح خویش تنها بماند ... بمیرد. بگذارید گوسفندان آسوده بچرند ... عشق در چریدن است ...! |+| نوشته شده توسط بوف کور در پنجشنبه هفتم دی 1385 و ساعت 3:30 سرسام ...(2)
مرا خواهد کشت...
اتاق تاریک ...سکوت . از شب نمی ترسم که روزهایم ترسناکترند. ازشب نمی ترسم ... زیرا... کسی که میخواهدم بکشد را نمی بینم . روز ... همیشه او را می بینم... *** هر روز یک نفر با من است ... سرد ... یخ ! هر روز یک نفر تهدیدم می کند . هر روز یک کودک در من می میرد ... از هر روز تکرار خود می ترسم . *** سایه ام روزی مرا خواهد کشت خودش به من زنگ زد ... ... و گفت ! او با من هر روز زندگی می کند ... او هر روز در عقد من است ... او هر روز مادر فرزند من است ... او مادر من است و ... مادر توست که بهشت را زیر پایش ... له و تحقیر کرد ...! ۴ دی ۸۵ - ارومیه |+| نوشته شده توسط بوف کور در دوشنبه چهارم دی 1385 و ساعت 23:54 شعرهای تنهایی ...(4)
اهریمن آفرید زن را ...
و خدا فریب خورد ... تنها یک بار ... آن روز منظومه ی انسانی از آیه های تنفر پر شدند. و ... زن... از اعماق کینه بانقابی از مهر بذر حسادت و حماقت را پاشید ... *** روزی سرتاسر خاک را خواهم کند باروت نفرتم را جای جای این خراب آباد...خواهم کاشت و ... زن هارا میهمان انفجار کینه های خویش خواهم ساخت ! آن روز زمین ... پاک خواهد شد...! ۱ دی ۸۵ - ارومیه
|+| نوشته شده توسط بوف کور در جمعه یکم دی 1385 و ساعت 17:26 سرسام ... (1)
جهنم را عشق است ...!
پشت در کیست ؟... صدایی دارد آزارم می دهد ... من دیگر از دوستت دارم ها خسته شده ام ... من از نگاه های یخ ... از واژه های سرد ... از بیگانه های آشنا صفت ... از آشنایانی که هرگز مرا ندیده اند ... از نزدیکانم خسته شده ام ...! من هر روز فریب می خورم از آدم ها ... بگذارید دریا را ... جرعه جرعه بنوشم ... بگذارید مشت مشت گلوله بخورم تا تفنگ بزایم !... بگذارید دیگر کسی را دوست نداشته باشم ... بگذارید به زمین تف کنم تا از دیدن هر روزه ی من خجالت بکشد !... بگذارید قلبم را با کلاغ ها قسمت کنم که از کرکس ها باشرفترند ... بگذارید فرهنگ را به سگ ها تقدیم کنم که فرهیختگانی باوفایند ... بگذارید به جهنم بازگردم ... بهشت پیشکش شما ...! جهنم را عشق است ! ... |+| نوشته شده توسط بوف کور در یکشنبه بیست و ششم آذر 1385 و ساعت 23:12 شعر های تنهایی...(3)
در ساحل ...
آن سوی آبها قایقی آرام غرق می شود . نگاه در چشم روز ... آرامش دریا را می جوید آتشی ست در ساحل ... بر ماسه های خیس عاطفه دلی یخ زده است ... قایق گرم احساس سوراخ است . تا چشم می بیند موج موج سرمای آشنایی ... تا افق هست از پس پندار آرامش دل...آشوبی خفته است از فردایی که ... خدا را دار خواهیم زد ...!! و جنازه اش را در قایقهای سوراخ قطعه قطعه خواهیم کرد !!..... ۱۵ آبان ۸۰ - جزیره کیش
|+| نوشته شده توسط بوف کور در سه شنبه بیست و یکم آذر 1385 و ساعت 22:54 شعرهای تنهایی...(2)
جهنم ...
جز من ... کسی را به جهنم راهی نیست... شیطان در قهر خدا مرا ربود . ***** روزی که به دنیا آمدم سرم بر زانوی خدا بود . روزی که به دنیا دل بستم شیطان بر پیشانی ام بوسه زد .... ***** من در ابهام تاریک تولدم گناه را نقش زدم در کتاب باورم و به قهرخدا فخر کردم ... آن روز... مرگ گل اندیشی های من بود ... و جشن شیاطین هزار جان هزار رنگ . من آفریده شده ام تا جهنم خالی نماند ... جهنم معنی وجود من است ... ۲۲ ارد یبهشت سال ۸۲ - ارومیه |+| نوشته شده توسط بوف کور در چهارشنبه پانزدهم آذر 1385 و ساعت 15:6 شعرهای تنهایی(1)
چشمها ...
چشمهایت خورشیدند. پلک چون میزنی شب فرامی رسد. وقتی می خوابی عشق یخ می بندد. سرما... سرزمین روحم را تسخیر می کند. خورشید چشم ها یت را نبند... من خواهم مرد.... سوم مرداد۸۰-تهران |+| نوشته شده توسط بوف کور در پنجشنبه نهم آذر 1385 و ساعت 22:24 جبر زندگی روزها یما ن به بطا لت و بی خبری می گذرد . نه از سر عمد ، که جبر زندگی چنین ایجاب کرده است .... امروز سوار تا کسی شده بودم . مقصدم اداره بود.راننده ی تاکسی کناردستش کودک تقریبا 5 ساله اش را نشانده بود .... کودک خوابش برده بود و راننده از جبر زندگی می گفت که چگونه با همسر معلمش از کله ی سحرتا انتهای شب سگدو می زنند تاشندرغازی فراهم کنند و هزینه ی تحصیل دخترشان را که در دانشگاه آزاد زنجان درس می خواند ، تامین کنند و در عین حا ل ، شرمنده ی پسر 5 ساله نیز نباشند.... سر ظهری که با اتوبوس به خانه برمی گشتم ، بازمردمی خواب آلوده را دیدم که همگی روی صندلی ها خود را رها کرده بو دند و نای باز کردن پلک ها را هم نداشتند . باز جبر زندگی همه را خسته کرده بود... جبری که مجبورمان می کند ، از خیلی چیزها دور بیفتیم ... از اخلاق ... از صبر، از قناعت، از صداقت، از استراحت... و از آسایش و آرامش و مهربانی و انسانیت و ...حتی از خدا. واقعیت غریبی ست... دیگر حوصله ی هیچ چیزی را نداریم.تحملمان هم کم شده است ... و نمی توانیمبیندیشیم که انتهای این بی حوصله گی ها به کدام مقصد ختم خواهد شد ؟... فرصتها را از ما گرفته اند . فرصتها را از دست می دهیم ... و در این میان تنها یک چیز ارضا یمان می کند عقب ما ندن یک انسا ن از قا فله ی عشق و محبت و فدا کا ری ... بچه ها یمان را از دست می دهیم... خانوا ده ها را می با زیم ... روابط را غلط تعریف می کنیم ... و تنها به امروزما ن فکر می کنیم ...فردا جو ابما ن به کودکا ن امروز و زنان و مردان آینده چیست ؟... پول ؟... اقتصاد ؟....یا حما قت ؟....
|+| نوشته شده توسط بوف کور در دوشنبه ششم آذر 1385 و ساعت 22:28 |
ترجمه قالب
|
